Op zoek naar een prikpost? Klik hier.

Blog van de directie

Elke maand schrijft Sandra van Amelsfoort, algemeen directeur bij Diagnovum, een blog over wat haar privé en/of zakelijk bezighoudt.

Het is herfst

10 november 2021

Het is herfst: we kunnen er niet onderuit. De bladeren verkleuren en de gordijnen gaan weer vroeg dicht. Tijd om ons weer wat meer terug te trekken in ons huis, maar tevens op pad te gaan voor een fikse wandeling in de bossen met deze kleurenpracht. De herfst is de tijd van loslaten. Zo las ik ergens: ‘De boom in het bos liet in de herfst alles los, want fluisterde hij ontdaan: loslaten is nodig om opnieuw sterker in het leven te staan!’. Het is nu dan ook dé tijd voor het verkrijgen van inzichten, om verder te groeien en te ontwikkelen. En nu ik dit zo aan het opschrijven ben, bedenk ik me of dit inderdaad in de praktijk zo werk. Mijn gedachten dwalen af….. 


Bij Diagnovum zijn we volop bezig met de jaarplannen voor komend jaar. Dit betekent stilstaan bij waar we staan en focus aanbrengen. Om vervolgens onze medewerkers hierin goed mee te nemen. De effecten van de Covid crisis zijn ook goed merkbaar bij ons. Dit noopt ons om samen met onze samenwerkingspartners een goede balans te vinden in continuïteit, kwaliteit en innovatie. Dat is best een opgave! Hopelijk kunnen we in het voorjaar 2022 de vruchten hiervan plukken (en groeien er weer nieuwe bladeren aan de bomen). Uiteraard zetten we met vertrouwen onze activiteiten voort op het gebied van ‘betrouwbare diagnostiek in de buurt’. 

 
Thuis hebben onze kinderen de komende week de eerste toetsweek voor de middelbare school. Voor de jongste sowieso de eerste toetsweek. Hoe pak je dit aan, als kind maar ook als ouders? Als kind, leren plannen en organiseren, kunnen vertrouwen op de lessen op school en op jezelf? En als ouder, vertrouwen op de planning en leermethode van je kind? Ik bemerk bij mezelf een tweestrijd, ik wil vertrouwen hebben in de leermethode onze kinderen, maar ik wil ze ook ‘behoeden’ voor slechte punten waar ze dan vervolgens het hele jaar tegenaan hikken. Had ik niet ergens gelezen dat het kunnen plannen vooral voor jongens op deze leeftijd biologisch nog niet goed ontwikkelt is? Dan heeft hij dus toch extra support nodig…  


Al wandelend door de bladeren, word ik extra geconfronteerd met de boodschap van de herfst. Loslaten dus, want dat is nodig om sterker in het leven te kunnen staan. Dus: ik hou op met de kids te vragen ‘of ik moet overhoren’ en heb ik nog meer vertrouwen in de groei van onze mooie Diagnovum organisatie!  
 
Voor iedereen een fijne herfst toegewenst.  
 
Hartelijke groet,  
Sandra van Amelsfoort  - algemeen directeur/bestuurder Diagnovum  

 

Het-is-herfst-Blog-november.jpg

Geluksmomentjes

13 oktober 2021

Vorige week hadden wij bij Diagnovum de week van ‘lekker in je vel’. Dit was de eerste attentie week in het kader van vitaliteit. Een heel modern thema tegenwoordig. Ik bemerk bij mezelf dat ik met dit onderwerp een ‘haat-liefde’ verhouding heb. Waarom moeten we het hier zo vaak met elkaar over hebben c.q. worden we belaagd met info, tips en (semi) vrijblijvende adviezen? Iedereen weet toch wat goed is voor zijn eigen lijf en lederen? Toch? 

Aan de andere kant herken ik ook bij mezelf dat het niet altijd lukt om goed op mezelf te passen (te laat naar bed, te weinig gesport, te veel uren gewerkt). Vanwege deze ‘haat-liefde verhouding’ moest ik als werkgever, in het kader van actief aandacht vragen voor de vitaliteit van onze medewerkers, dus wel een bepaalde drempel over. Is het niet te betutteld vroeg ik me af? Maar onze medewerkers die zich voor dit onderwerp inzetten, verzekerden mij dat het vooral een leuke week zou gaan worden. Oké dan, loslaten en we gaan ervoor! Hoe beter onze medewerkers in haar vel zitten, hoe plezieriger het werk en dat straalt weer af naar onze cliënten. En dat is top en daar doen we het voor! 

Nu vraag je je wellicht af hoe ik de afgelopen week heb ervaren? Ik kan hierop volmondig op antwoorden ‘goed’ en ‘leuk!’. Ook ik heb fanatiek de ‘zelfregiekaart’ afgestreept en kom een heel eind, maar heb ook nog wel wat uitdagingen te gaan (bijvoorbeeld ‘lees een boek’). En heb daarnaast met een dikke smile op mijn gezicht de diverse geluksmomentjes van onze collega’s mogen lezen en beleven. Dat (en nog veel meer) gaf mij een extra positief gevoel. Conclusie; ik ervaar sowieso regelmatig geluksmomentjes, maar het extra bewust zijn en de aandacht hiervoor, zorgen voor nóg meer ervaren geluk. 

 

Hoe werkt dit bij jou? 

 

Hartelijke groet,  
Sandra van Amelsfoort  - algemeen directeur/bestuurder Diagnovum  

Geluksmomentjes-blog-oktober.jpg

De zomer voorbij?

15 september 2021

Wat een heerlijke vakantie hebben we gehad samen met ons gezin. Echt aandacht voor elkaar. Nu ik dit zo opschrijf bedenk ik me dat dit wellicht wat algemeen en zweverig klinkt, dus ik zal proberen te verwoorden wat dit voor mij betekent. Luisteren naar Raf en welke muziek hij momenteel ‘chill’ vindt, oog hebben voor Liz haar nieuwe hobby vissen, samen een potje Padel spelen of een mooie hike route lopen. Of juist de gesprekken tijdens het (overheerlijke) eten over van alles en nog wat en de ervaringen van de dag met elkaar delen, maar ook niets hoeven zeggen en samen luisteren naar muziek in de auto.

Nu ik weer uitgerust aan het werk ben, blijft het thema ‘echt aandacht voor elkaar’ door mijn hoofd spelen. Het warme gevoel van de vakantie wil ik vasthouden, ook op het werk. Aandacht geven aan elkaar geeft energie.

Een van de kernwaarden van Diagnovum is dan ook niet voor niets ‘Aandacht’, maar hoe borgen we dit met elkaar? Voorbeeldgedrag vanuit de leiding is daarin belangrijk, maar ook zeker de verantwoordelijkheid van alle collega’s. Laten we naar elkaar luisteren, ervaringen delen en oog hebben voor elkaar. Dat we zonder woorden op elkaar kunnen bouwen en vertrouwen. Dit komt onszelf en onze relaties en cliënten zeker ten goede.

Ik wens ons allen een lange nazomer toe…..

 

Hartelijke groet,  
Sandra van Amelsfoort  - algemeen directeur/bestuurder Diagnovum  

Zomer-voorbij-blog-September.jpg

Aanbod schept vraag…..

7 juli 2021

Waar we enkele weken nog wel eens een rustige zaterdagochtend, dinsdagavond of woensdagmiddag hadden, bemerk ik bij mezelf maar ook in mijn omgeving dat we weer in de hoogste versnelling zitten. Dit door een combinatie van ‘versoepelingen corona maatregelen’ en de ‘jaarlijkse hectiek voor de zomervakantie’.

Om met dat laatste te beginnen: op het werk heb ik te maken met volle agenda’s (‘nog even een overleg voor de vakantie’) en extra afspraken in het kader van de overdracht. Ieder jaar lijkt het alsof de wereld vergaat in de zomervakantie en er moet zoveel mogelijk ‘af’. Dit werkt uiteraard ook zo op het werk van mijn man en tevens dragen onze kinderen een steentje bij: groep 8 musical en kamp en toets- en activiteitenweken op de middelbare school. Daarnaast nog wat laatste trainingen of wedstrijden voor de vakantie met het nieuwe team. Daarnaast zijn er door de versoepelingen van de corona maatregelen weer etentjes of lunches mogelijk, dus bijpraten met vriendinnen of ex- collega’s is weer haalbaar, en ook het kunnen vieren van verjaardagen. Met andere woorden, stiekem weer volle agenda’s zowel op het werk als privé.

En uiteraard ben ik hier zelf bij, maar toch gebeurt het. Hoe werkt dit? Ik moet hierbij denken aan een fenomeen waar we in de zorg een ‘haat-liefde verhouding’ mee hebben, namelijk aanbod schept vraag. Het aanbod aan mogelijkheden (lunch, diner, bioscoop, museum, voetbalwedstrijd, maar ook een teams meeting, fysiek overleg op de eigen of externe locatie) schept vraag (‘ga je mee’, ‘kom je kijken naar mijn wedstrijd mama’, ‘spreken we snel weer af’, ‘graag nog een overleg voor de vakantie’). En dan de parallel met de zorg: door technologische ontwikkelingen is er meer mogelijkheid op het gebied van behandeling - en dat is uiteraard positief - maar er is ook sprake van aanspraak willen maken op het aanbod. Dit soms los van de nut en noodzaak, gewoon omdat het er is. Dit is de andere kant van de medaille en heeft een averechts effect op de toegankelijkheid en effectiviteit van de zorg.

Betekent dit dan ook dat de versnelling waar ik nu weer in zit (op het werk en privé) ook zijn effect heeft op de toegankelijkheid en effectiviteit van mezelf? Ik vrees een klein beetje van wel; een spontane afspraak zit er haast niet meer in en tijd om rustig na te denken over de volgende fase voor Diagnovum is er bijna niet.


Dus, heel fijn al die mogelijkheden, maar laten we kien blijven op de impact op de effectiviteit, dit op collectief en individueel gebied. Deal?

 

Hartelijke groet,  
Sandra van Amelsfoort  - algemeen directeur/bestuurder Diagnovum  

Sandra-blog-juli-2021.png

Een sprintje trekken…..

9 juni 2021

Nu ik weer meer direct en persoonlijk contact heb met de medewerkers in plaats van via teams-meetings merk ik steeds beter dat het druk is én blijft qua werkzaamheden. Het voelt goed om een 'pas op de plaats te maken' en naar de interne organisatie te kijken. Zo kunnen we met elkaar gaan onderzoeken hoe we middels procesaanpassingen, slimmer werken en het maken van keuzes de werkdruk kunnen verlagen en daarmee weer meer rust creëren en het werkplezier vergroten. Maar toen bedacht ik me: hoe gaan we dit aanpakken, zodanig dat dit past bij onze organisatie en de fase waarin we verkeren?


Tijdens het hardlopen c.q. de eindsprint in onze straat, waar ik overigens weer zeer recent mee ben begonnen omdat het vele wandelen me toch wat tegen begon te staan, kreeg ik een ingeving. Niet vanwege het gezelschap waarin ik verkeerde tijdens de wandelingen, maar met name de associatie met de Covid-19 periode van het afgelopen half jaar. Die ingeving:

‘Laten we aan de slag gaan met het werken in ‘sprints’*, maar dan op een Diagnovum (lees: pragmatische) wijze. We gaan rond een thema een multidisciplinaire groep medewerkers formeren om in een tijdsbestek van 6-7 weken verbeterslagen (nb: dit kan op allerlei fronten zijn) door te voeren’.
 

En dan gebeurt wat werken bij Diagnovum zo plezierig maakt: ik breng het voorstel in binnen het MT, we besluiten dat dit een goed idee is en we gaan van start! Een week later zijn er drie sessies gepland rondom drie ‘sprints’ en bruist de organisatie weer met vernieuwde energie. Korte lijntjes, samen de schouders eronder zetten en creativiteit maakt dat dit mogelijk is. Je merkt dat het proces alleen al verlichting geeft. Zo fijn om dat te merken!


Wie weet volgen er na deze ‘sprints’ nog nieuwe ideeën….
Ik ga nog maar eens een rondje hardlopen. Wie ‘sprint’ er mee?

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

 

*De Diagnovum ‘sprints’:

sprint.png

 

Blog-Sandra-juni.png

April doet wat hij wil….

6 april 2021

Vandaag is het 6 april, de dag na Pasen. De weersomstandigheden van vandaag en gisteren geven goed aan in wat voor tijd wij leven. Wisselvallig, zo zou je het wat mij betreft kunnen noemen. Of het nu over de verkenning van het nieuwe kabinet, de corona maatregelen, het vaccinatiebeleid of mijn (en die van vele anderen, als ik afga op diverse berichten in de social media) gemoedstoestand gaat. Maar wat is nu de kip en wat is het ei?

Om niet in deze discussie te verzeilen, heb ik besloten om het paasweekend als een soort van ‘verrijzenis’ te zien voor wat betreft mijn gemoedstoestand en me nóg meer te focussen op de zaken die me positieve energie geven en een glimlach op mijn gezicht toveren. Een potje sjoelen met mijn gezin, de opening van de Bravispunten op 3 locaties, de berichtjes van medewerkers na de ontvangst van een ‘potje lente/vrolijkheid’, een tennisspel (dubbel zelfs) met vriendinnen en het lezen van de NoviTijd (personeelsmagazine) waar de rubriek ‘wist u datjes van de werkvloer’ voor mij favoriet is.

April doet wat hij wil, maar ik ook! Hoe staat het met U?

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

Post-bloemen-actie-lente-2021.jpg

De 'plus' van Diagnovum

10 maart 2021

De-van-Diagnovum.png

Een jaar geleden hebben we ervoor gekozen onze organisatie in een ‘nieuw jasje’ te steken. Meerdere oorzaken lagen hieraan ten grondslag. Gebiedsuitbreiding en samenwerking met zorgprofessionals ook in de regio Zeeland was er daar één van. Maar ook de veranderende omgeving van de diagnostiek en de daarvoor noodzakelijke aanpassingen binnen onze organisatie.

Vanuit het perspectief van ontzorgen, één van de thema’s van onze organisatie, is er nu en in de toekomst meer mogelijk en wenselijk. Denk aan arbeidsmarktproblematiek en hoe je dit samen (voor een deel) kunt oplossen, maar ook het verder digitaliseren van de processen (van aanvraag tot uitslag) en het duiden van (lab) data waardoor meer preventie van zorg tot de mogelijkheden kan behoren.  
 
Bij dit figuurlijke nieuwe jasje hoort ook een letterlijk ander jasje. Dus zijn we aan de slag gegaan met het doelgroepenbeleid en een hierop aangepaste huisstijl (met dank aan Soulid en Ontwerpstudio Karel&Linda).

042_21005_DIA-Illustraties-personen_3hoofdpersonen.png

Wat een leuk traject is dit; fris, creatief en nieuwe energie. En daar zijn we überhaupt wel aan toe in deze bijzondere tijd waarin we leven. De timing was dan ook zeer welkom. De iconen, kleuren en beelden vliegen me om de oren, maar we zijn er bijna. Op 23 maart nemen we (uiteraard als eerste) onze medewerkers mee in het aangepaste beeldmerk van Diagnovum.

Uiteraard blijven de basiskleuren overeind, en komen jullie ‘betrouwbare diagnostiek in de buurt’ nog tegen, maar we voegen er meer aan toe. Extra kleuren, nieuwe iconen en een ander gebruik van de ‘plus’ van Diagnovum. Nu niet alleen een symbool gekoppeld aan de naamgeving, maar ook een duiding voor wat de ‘plus van’ Diagnovum is.
 
Ik ben enthousiast en kan bijna niet wachten op de lancering op 23 maart. Ik ben uiteraard benieuwd wat jullie ervan vinden en hoe jullie ‘de plus’ van Diagnovum ervaren. Laat het me weten via svanamelsfoort@diagnovum.nl.
 
Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum (mét eigen beeldmerk!)

042_21005_DIA-Illustraties-personen_LOS_004_Sandra.png

 

Hoofd en hart

10 februari 2021

Terwijl ik deze blog schrijf is het donderdag 4 februari, 2 dagen na de laatste persconferentie. Die avond zelf bemerkte ik dat ik me herkende in de volgende tweet die ik voorbij zag komen: ‘Goed nieuws: Nederland heeft inmiddels groepsimmuniteit opgebouwd voor het slechte nieuws tijdens persconferenties’. Met andere woorden: ik bemerkte bij mezelf een soort gelatenheid.  


Maar na een nachtje slapen is dat compleet anders. Het is nu meer een soort mix van frustratie, vertwijfeling & verwondering. Al moet ik wel zeggen dat in ‘hoofd en hart’ de lockdown, bijhorende maatregelen en de vaccinatiestrategie door elkaar heen lopen. Waar zal ik eens beginnen…. 


Onze medewerkers bloedafname dan toch maar. Alhoewel zij dagelijks veelvuldig direct patiëntcontact hebben (ook met positieve Covid-patiënten) en een bijdrage leveren in de zorgketen om continuïteit van zorg te waarborgen (en daardoor naar mijn idee in de basis er weinig verschil zit tussen wijkverpleging en ondersteuning Wmo) vallen ook onze medewerkers in de categorie ‘overige zorgmedewerkers’. Het is niet anders, al hoop ik van harte dat we de komende maanden met het vooruitzicht naar een 3e golf de continuïteit van zorg op deze schaal kunnen blijven leveren. Een snelle uitslag en überhaupt dus een bloedafname kan het verschil maken in een zorg- en  behandeltraject voor een patiënt. Dat voelen ook onze medewerkers en daarmee des te vervelender indien er sprake is van uitval vanwege besmetting of quarantaine.  


Dan de oproep voor ‘thuiswerken, tenzij’ vanuit de Covid-maatregelen. De druk op werkgevers wordt steeds groter en wellicht kan het her en der een onsje minder qua aanwezigheid ‘at the office,’ maar gaat het niet over afstand houden en beperken van contacten? En is het niet de verantwoordelijkheid van de werkgever, die ook niet gebaat is bij uitval van personeel, om in de eigen situatie invulling te geven aan thuiswerken, tenzij..?   


Naast de overwegingen en overpeinzingen als directeur Diagnovum heb ik ook zo mijn overpeinzingen als moeder van 2 kinderen. Mijn dochter, groep 8, mag maandag weer naar school. Goed nieuws voor haar denk je dan! Echter, je hoort de ‘maar’ al komen... de kans op quarantaine met de heel klas is aanwezig én er dient een mondkapje gedragen te worden. Dit terwijl het zo afwijkend is van alle eerdere maatregelen. Onder de 13 jaar geen mondkapje is de regel, maar nu dus blijkbaar niet meer? En dan die quarantaine van de hele klas, als er een leerling besmet is. Dat betekent dus dat er 5 dagen niet gesport of gespeeld kan worden, wat wellicht in de komende maanden een aantal keer zou kunnen voorkomen.  
 
In wiens belang is dat? Het geeft een onrustig gevoel met kans op onderbrekingen in structuur en heeft alles overwegende niet mijn voorkeur. En wat doe je dan, je kind toch maar thuislaten?  
Hoofd en hart….het blijven fascinerende en communicerende vaten in het ‘zijn’ en ze moeten momenteel meer dan anders er samen uit zien te komen. Maar gelukkig kennen ze me goed genoeg en komt het altijd weer goed!  


P.s. hierbij een foto van een beeld bij mij thuis, voor mij een duiding van hoofd en hart! 

 

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

Hoofd-en-hart-Februari.jpg

De zon!

13 januari 2021

Wat heb ik genoten dit weekend. Wat een heerlijk weer en wat was ‘t genieten dat bevroren landschap. Zo mooi die rijp op de bomen. En die zon…die zon… wat deed ‘ie me goed. Dit smaakt naar meer! 


De laatste tijd wordt er in het kader van Covid-19 veel gesproken en geschreven over ‘het bieden van een wenkend perspectief’ en over het ‘gebruik van vitamine D om het coronavirus te voorkomen’.
Voor mij was de zon van afgelopen weekend niet alleen heerlijk op het moment, maar was het zoveel meer! Het gaf het me een gevoel van rust, perspectief en omarming en kon ik voor het eerst sinds lange tijd weer volmondig zeggen ‘het komt wel goed’. Daar kan geen vitamine D pil tegenop.

 
Ik wens eenieder veel zonneschijn toe!

 

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

Zon-januari.jpg

Een duizeling in het hoofd en een gevoel van euforie: ’ICT, what else’?

16 december 2020

Dat Diagnovum feitelijk een netwerkorganisatie is heeft vooral veel mooie kanten, maar helaas ook wat nadelen. Het grootste nadeel is de ingewikkeldheid van de ICT infrastructuur en daarmee de diverse afhankelijkheden.

Dit zorgt enerzijds voor goede energie en kansen, maar in de realisatie regelmatig voor een lange doorlooptijd. Eén front-office voor de 1e lijn, maar een samenwerking voor integrale diagnostiek met vier ziekenhuizen, tientallen V&V en overige instellingen betekent ‘koppelen’ met de diverse informatiesystemen van huisartsen, ketens, ziekenhuizen, verpleeghuizen en laboratoria.
Tel daar dan nog maar eens Open, VIPP, ZorgDomein, Cadans, Careware en LabOnline bij op en je hoofd duizelt af en toe. Maar op het moment dat een ICT project dan live gaat is de euforie des te groter. Ergens een duizeling in het hoofd, maar ook een gevoel van euforie van krijgen: dat kan alleen maar ICT zijn.

Met een dikke glimlach ga ik het einde van het jaar 2020 tegemoet. 2 ICT projecten in het kader van ontzorgen en faciliteren gaan binnenkort live, het moet niet gekker worden!

 

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

ICT-blog-december-2020-foto.jpeg

Zorgbonus: wel, niet, wel, niet?

4 november 2020

Ik heb eind oktober na veel afstemming en overleg de zorgbonus voor een deel van onze medewerkers aangevraagd. Ontzettend jammer dat deze waarschijnlijk zo goed bedoelde regeling vanuit het ministerie van VWS tot veel onvrede en frustratie leidt.

‘Hoezo?’ hoor ik u denken. ‘Medewerkers bloedafname die in maart direct met beschermende middelen zijn gaan werken en die in direct contact staan met patiënten die met Covid-19 gediagnosticeerd zijn of Covid-19 verdacht zijn staan toch wel op “de lijst”?’. Helaas, dat is dus niet het geval en dit valt inderdaad niet goed uit te leggen aan onze medewerkers.

Daarnaast is het zo dat we met alle medewerkers een topprestatie hebben moeten leveren - uiteraard doen we dit met alle plezier (#samentegencorona)-, maar het voelt toch krom om de aanvraag gedifferentieerd te moeten doen om kans te maken op toekenning van de zorgbonus.

Ook speelt dat in het brede zorglandschap diverse organisaties tegen de mogelijkheden maar ook tegen de onmogelijkheden van de regeling zijn aangelopen en hierop hebben geacteerd. Denk aan diverse ziekenhuizen die de zorgbonus voor al het personeel heeft aangevraagd, of organisaties die uitkeren vooruitlopend op de toekenning. Uiteraard ieders goed recht, maar dat maakt het er intern niet makkelijker op om de ‘boodschap’ over te brengen.

Maar goed, zo flexibel als we zijn, hebben we even tijd nodig om ‘het verhaal van de zorgbonus’ te verwerken, maar dan staan we er weer. Op naar de volgende patiënt!

(Maar ondertussen…..fingers crossed…… :) )

 

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

Bonus.jpg

De tweede golf....

8 oktober 2020

We zitten in de tweede covid-19 golf, en dat is pittig. Uiteraard niet onverwacht, helaas, maar toch....


Als Diagnovum zitten we nog niet in de crisissituatie, maar verlopen de acties momenteel nog via de lijnverantwoordelijkheid. Indien de reguliere zorg weer fors afgeschaald gaat worden, zal dit een ander verhaal worden. De vraag is niet of, maar wanneer dit gaat gebeuren. Tot dat moment zijn wij service en zorg verlenend gericht en dragen we onze steen bij in het leveren van zorg & ontzorgen waar mogelijk. 


Ook wij kijken naar informatie over advies van mondkapjes op onze prikposten, informatie naar onze medewerkers over beschermende middelen en aanscherpen van het thuiswerkbeleid. Daarnaast uiteraard afstemming met onze prikpostlocaties. Waar werkt de 1,5 meter maatregelen nog wel, maar waar in een tijd van regen, wind & kou niet meer afdoende?


Laagdrempelig, toegankelijk en flexibel zijn elementen die onze cliënten zeer waarderen bij Diagnovum. Dan toch overwegen om af afspraak te gaan werken en onze waarden tijdelijk minder hoog te prioriteren? Uiteraard is veiligheid momenteel de belangrijkste waarde, maar dit kan toch ook in combinatie met toegankelijk en flexibel? Bij de bakker of slager ga ik buiten in de rij staan, indien ik zie dat er 5 mensen binnen staan en ik met een vriendelijk briefje  op de deur wordt gevraagd bij het bereiken van dit aantal buiten te wachten (eventueel met paraplu). Ik twijfel over wat te doen met het afsprakensysteem en dat herken ik niet zo bij mezelf.


Misschien toch onbewuste weerstand tegen nieuwe maatregelen in en om de organisatie in het kader van Covid-19. Dit in combinatie met Covid-maatregelen in en om de privé situatie; geen supporter kunnen zijn bij de voetbalwedstijden van je kids en geen drankje na afloop van mijn tenniswedstijd in het kader van de najaarscompetitie. 


Uiteraard hebben we tot nu toe nog veel wel vrijheidsmogelijkheden (en laten we dit vooral zo houden!), en gaan we ervoor c.q. houden we vol, maar soms.......


#samentegencorona #samenwordjebeter

 

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

campagne-beeld-corona-rijksoverheid.png

'Partnering' in plaats van 'rituele dans'

2 september 2020

Ik heb zojuist een overleg gehad met de business controllers; de periode van contracteren is namelijk van start. Een contract met zorgverzekeraars is een noodzakelijkheid voor ons als zorgaanbieder, maar vaak ook een ‘rituele dans’. Iedere zorgverzekeraar heeft zijn eigen beleid, aanpak en speerpunten.

Daarnaast hebben we tegenwoordig te maken met vrije prijzen. Het blijft lastig om het daarom over de inhoud te hebben, de focus ligt toch veelal op de prijs. De verschillende schotten in de gezondheidszorg maken het er vaak ook niet makkelijker op. Waar de patiënt uiteraard dwars door zorgketens heen gaat in zijn zorgvraag/behoefte, is de financiering hier niet op ingericht. Al met al dus een intensieve tijd.

Door Covid-19 komt er dit jaar nóg een extra dimensie bij. Het resultaat 2020 gaat er anders uit zien (minder productie, wel vaste kosten, maar deze worden voor meer dan 1/3 niet gedekt uit de continuïteitsbijdrage) en wat betekent dit voor de afspraken 2021? Gelukkig zijn er steeds meer zorgverzekeraars die voor meerdere jaren afspraken maken vanuit een reële context. Dit geeft ons als zorgaanbieders lucht en perspectief naar de toekomst toe. In deze onzekere tijden zeer gewenst.

Ik ben benieuwd waar we uit gaan komen met de zorgverzekeraars en hoop op, in danstermen gesproken, sterke ‘partnering(*)’ in plaats van een ‘rituele dans’.

(*) Een sterke partnering techniek zorgt voor veelzijdige rollen in de dans, een betere veiligheid in het uitvoeren van kunstjes en zorgt voor het verleggen van grenzen in de danskunst. Het ontwikkelen van de partnering techniek zal een danscarrière zeker bevorderen. Door samenwerking ontstaan er vaak nieuwe, inspirerende bewegingsfrases die je nooit alleen had kunnen bedenken.

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

pexels-dansend-koppel.jpg

Vakantie!

29 juli 2020

Even onthaasten, even afstand van het werk, even reflectie en meer tijd voor mezelf en mijn gezin. Dit jaar vakantie in eigen land. Uiteraard prima, maar niet onze eerste keuze. Ik merk dat het me toch moeite kost dit te accepteren. Inderdaad staat gezondheid boven alles en waarom onnodige risico’s lopen? Maar toch…

Ik heb moeite met het feit dat je niet je eigen keuzes kunt maken en wellicht nog een hele tijd niet. Keuzes die je eerder spontaan wel maakte omdat ze je energie geven, omdat het heel fijn is om je ‘batterij weer op te laden’. Een weekje weg naar Antwerpen begin februari om onder andere een concert van de Editors te gaan bezoeken, Carnaval eind februari.

Eigenlijk nog zo kort geleden, maar aan de andere kant voelt het nu al als een hele andere periode in mijn leven. Deze vakantie in eigen land wordt een ‘ontdekkingsreis’ naar andere manieren om energie op te doen. Ik ben benieuwd wat me dat gaat brengen… en heb er stiekem ook veel zin in.

Voor iedereen; fijne vakantie!

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

vakantie-foto-Sandra-blog-juli.jpg

Waar zit de ‘pijn’…?

16 juni 2020

Normaliter zou ik nu bezig zijn met de laatste voorbereidingen voor de twee ontzettend gezellige BBQ avonden (Zeeland en Brabant) met de medewerkers van Diagnovum. Een avond vol van pure trotsheid. De sfeer is goed, iedereen heeft een lach op zijn gezicht en de leukste plannen worden er gesmeed. Ik geniet hier met volle teugen van; bij ieder tafeltje even aanschuiven om op deze wijze zoveel mogelijk collega’s te spreken. En uiteraard iedereen bedanken voor de inzet voor én betrokkenheid bij Diagnovum! Deze persoonlijke aandacht en connectie met medewerkers mis ik. Het voelen en weten waar je het voor doet.

Blijkbaar moet ik erg wennen aan deze digitale werkelijkheid. We overleggen binnen en buiten Diagnovum via Teams. Het bijpraten met een kop koffie of spontaan even binnenlopen zit er niet meer zo in. Een vriendin reageerde, na mijn relaas over deze nieuwe werkelijkheid, heel kalm en droog; “zou het ook niet te maken kunnen hebben met ‘loslaten’? Tenslotte zijn door de groter wordende Diagnovum organisatie de verhoudingen anders komen te liggen.” 

Even was ik stil, het gaf me stof tot nadenken. Waar ik eerst nog alle namen van de medewerkers bloedafname wist, weet ik dat nu niet meer. En dat is wennen, maar niet erg.
Waar zit nu de ‘pijn’: de digitale werkelijkheid of het loslaten? Of heeft ‘t met beide te maken?

Na enkele overdenk-dagen heb ik voor mezelf een conclusie getrokken, mede ingegeven door twee kids die in een pre-puber fase zitten. ‘Loslaten’ is dus ook thuis volop een thema waardoor ik me besef dat ik inderdaad moet wennen aan de nieuwe (interne en externe) verhoudingen door onze steeds groter wordende organisatie. De digitale werkelijkheid legt dit alleen nog méér bloot.

Ik zal het moeten omarmen en juist met behulp van de digitale wereld nieuwe connecties moeten gaan leggen en bestaande connecties onderhouden. Op korte termijn moet ik daar al mee beginnen door bijvoorbeeld de eerste online Diagnovum Quiz door en voor medewerkers, maar ook door de nascholingskalender voor huisartsen en doktersassistenten in een digitaal jasje te gieten.

‘T komt goed, ik voel ‘t.

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

sandra-blog.png

..."the beauty that still remains"...

7 mei 2020

Afgelopen maandag 4 mei 2020 heb ik met mijn gezin naar de kranslegging op de Dam gekeken. Een mooi en sober tafereel met indrukwekkende verhalen, we werden er stil van. Mooi dat de zon ons allen verwarmde op dat moment. Het deed me denken aan het bekende citaat van Anne Frank 'I don't think of all the misery, but of the beauty that still remains'. 

En dat is ook de kunst in de huidige tijd. Gelukkig lukt dat me aardig. Kopje koffie in de zon op een zaterdagochtend, kinderen die in de tuin bezig zijn een hut te bouwen of een potje voetbal, een wandeling met een vriendin op gepaste afstand (en daar zijn volop mogelijkheden voor in ons prachtige Brabantse land), online muziekbingo met ons gezin en (witte) boterhammen met aardbeien op een zondagmiddag. 

En het ruimt lekker op, letterlijk (zolder, voorraadkast, kinderkast, kledingkast; ik heb het allemaal al gedaan) en figuurlijk. Nadenken over Diagnovum: hoe verder met samenwerkingsverbanden, teamsamenstelling, positionering en duurzaam inzetbaarheid? Met een afstandje naar Diagnovum en de ontwikkelingen op korte en middellange termijn kijken, dus even vanuit rust in deze hectiek, levert inzichten op die me zowel nieuwe energie geven, maar ook hebben geleid tot het maken van keuzes die niet makkelijk zijn. 

Maar onder aan de streep concludeer ik gelukkig... the beauty that still remains...!

Hopelijk ziet de overheid en zien de zorgverzekeraars dit ook, en worden we als organisatie voor eerstelijnsdiagnostiek voldoende gecompenseerd voor de omzetdaling als gevolg van COVID-19. De reguliere zorg is compleet stil komen te vallen en dat heeft uiteraard direct effect op de diagnostiek. Maar we kunnen als organisatie het aanbod (de infrastructuur) niet of zeer beperkt verminderen, omdat we deze nú - weliswaar op een andere wijze, met name gericht op het testen op COVID-19 en immuniteit - en op termijn weer hard nodig zullen hebben. Integrale diagnostiek als onderdeel van de zorgketen; we gaan ervoor! 

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

Mei-2020-klein.jpg

Ik doe het niet… of toch wel?

10 maart 2020

Ga ik nu wel of niet een blog schrijven over het coronavirus? Ik bleef er een beetje mee in mijn hoofd zitten. Aan de ene kant niet, want er wordt al zoveel over gezegd en geschreven. Of toch wel, omdat het mij vanuit meerdere perspectieven raakt: als werkgever (verantwoordelijk voor 140 medewerkers), als indirecte zorgprofessional (wat kun je wel/niet bieden vanuit kwaliteit en veiligheid), als potentiële coronapatiënt en ook nog eens inwoner van Noord-Brabant (‘hoe voel ik me?’ en dat jezelf dan een x aantal keer per dag en soms helaas ook ’s nachts afvragen), maar ook als bezorgd gezinslid (dat ik eventueel besmet raak is tot daar aan toe, maar ik wil niet dat mijn omgeving er last van krijgt). Dus… het dubbeltje is op de ‘wel’ kant gerold.

Nu anderhalve week geleden ontvingen we het bericht van de eerste coronapatiënt en vanaf dat moment is het steeds schakelen. Dit is een tandje intensiever geworden na de aanvullende aanwijzing voor de inwoners van Noord-Brabant. Beperk je sociale contacten, blijf thuis, maar dit is in de zorgwereld waar we verantwoordelijk zijn voor de bloedafnames voor de reguliere huisartsgeneeskunde toch een ander verhaal. Wat is verkouden en wat niet? Ieder wordt geacht hierin zijn verantwoordelijkheid te nemen, maar hoe stel je een verkoudheid feitelijk vast? Gelukkig is er in onze organisatie sprake van korte lijnen en kunnen we op medewerkersniveau hier samen verantwoorde keuzes in maken.

Ik ben erg trots op hoe we dit doen. Ook maken we keuzes in welke overleggen noodzakelijk zijn en welke wat minder en wie daarbij (eventueel telefonisch ook prima) aanwezig moet zijn. Deze effectiviteitsgeest mag wat mij betreft trouwens nog wel wat langer rond blijven hangen.

Thuis hebben we de ‘elleboogknuffel’ ontdekt en met wat humor treden we ten strijde tegen het coronageweld, uiteraard met de juiste dosis realiteitszin. “Papa, hoef jij deze week nu niet naar Zwitserland voor het werk?” “Nee,” zei mijn man, “dit komt door het coronavirus.” “Jippie!” riep mijn dochter enthousiast (en vanuit haar perspectief snap ik dit volledig). Leven in het hier en nu, dat krijgen we er nu ook ‘gratis’ bij. Helemaal niet zo verkeerd…

Ik ben blij dat een blog schrijven over het coronavirus het voordeel van de twijfel heeft gekregen. Het blijkt de moeite waard om mijn gedachten op papier te zetten. Om even stil te staan bij en bewust te zijn van wat je hebt en dit te koesteren. Vanuit welk perspectief dan ook.

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

"U bent gedoopt: Diagnovum!"

10 februari 2020

Sandra van Amelsfoort, algemeen directeur:

"Op een mooie zomerdag in juli, zo vlak voor de zomervakantie...'Oke, dus dan besluiten we nu dat we overgaan naar een nieuwe naam'….. 'Euh', zegt Lotte onze fonkelnieuwe communicatieadviseur, 'ja dat denk ik dan'. Resume: Diagnostiek Zeeland naast Diagnostiek Brabant is niet te beheersen, 2 websites, hoe luidt ons email adres dan, en nog veel meer van die praktische punten.

Diagnostiek ZeBra Zebra-lineart.png 

is lollig, maar wellicht een beetje te lollig. Bovendien, wat heeft het te maken met eerstelijns laboratoriumonderzoek? Dus…inderdaad er is besloten: Diagnostiek Brabant (DB) krijgt een nieuwe naam!

En toen ging t snel, het bureau waar we al eerder mee hadden gewerkt was bereid om na mijn telefoontje die dag, de dag erop bij ons op kantoor te komen brainstormen. Ons DNA was duidelijk, en het stappenplan eigenlijk ook zo gemaakt. Stakeholders betrekken, logo-ontwerp et voila! Vol trots konden we op 12 december tijdens onze kerstborrel onze medewerkers informeren. En de volgende dag, de gezegende vrijdag 13 december, de 'rest van de wereld'.

We hebben nog nooit zo’n drastische verandering in zo’n korte periode besloten en tot uitvoer gebracht. Maar wat hadden we er een lol in. Duidelijk een gevalletje ‘energie booster’!

U bent gedoopt: Diagnovum! Hopelijk krijgen jullie er ook positieve energie van!"

Met vriendelijke groet,
Sandra van Amelsfoort - algemeen directeur Diagnovum

Maatregelen en richtlijnen t.b.v. coronavirus

Diagnovum hanteert de RIVM-richtlijnen voor zorgprofessionals voor uw veiligheid en die van onze medewerkers. Op de kernlocaties bloedafname voor cliënten met en zonder verkoudheidsklachten, en bij bloedprikken in de thuissituatie, rusten wij, in aanvulling op de RIVM-richtlijnen, onze medewerkers uit met handschoenen en beschermkap. Bij coronapatiënten of patiënten met een sterke verdenking van besmetting met COVID-19 dragen onze medewerkers aanvullend een jasschort.