Op zoek naar een prikpost? Klik hier.

Blog van de directie

Elke maand schrijft Sandra van Amelsfoort, algemeen directeur bij Diagnovum, een blog over wat haar privé en/of zakelijk bezighoudt.

De tweede golf....

8 oktober 2020

We zitten in de tweede covid-19 golf, en dat is pittig. Uiteraard niet onverwacht, helaas, maar toch....


Als Diagnovum zitten we nog niet in de crisissituatie, maar verlopen de acties momenteel nog via de lijnverantwoordelijkheid. Indien de reguliere zorg weer fors afgeschaald gaat worden, zal dit een ander verhaal worden. De vraag is niet of, maar wanneer dit gaat gebeuren. Tot dat moment zijn wij service en zorg verlenend gericht en dragen we onze steen bij in het leveren van zorg & ontzorgen waar mogelijk. 


Ook wij kijken naar informatie over advies van mondkapjes op onze prikposten, informatie naar onze medewerkers over beschermende middelen en aanscherpen van het thuiswerkbeleid. Daarnaast uiteraard afstemming met onze prikpostlocaties. Waar werkt de 1,5 meter maatregelen nog wel, maar waar in een tijd van regen, wind & kou niet meer afdoende?


Laagdrempelig, toegankelijk en flexibel zijn elementen die onze cliënten zeer waarderen bij Diagnovum. Dan toch overwegen om af afspraak te gaan werken en onze waarden tijdelijk minder hoog te prioriteren? Uiteraard is veiligheid momenteel de belangrijkste waarde, maar dit kan toch ook in combinatie met toegankelijk en flexibel? Bij de bakker of slager ga ik buiten in de rij staan, indien ik zie dat er 5 mensen binnen staan en ik met een vriendelijk briefje  op de deur wordt gevraagd bij het bereiken van dit aantal buiten te wachten (eventueel met paraplu). Ik twijfel over wat te doen met het afsprakensysteem en dat herken ik niet zo bij mezelf.


Misschien toch onbewuste weerstand tegen nieuwe maatregelen in en om de organisatie in het kader van Covid-19. Dit in combinatie met Covid-maatregelen in en om de privé situatie; geen supporter kunnen zijn bij de voetbalwedstijden van je kids en geen drankje na afloop van mijn tenniswedstijd in het kader van de najaarscompetitie. 


Uiteraard hebben we tot nu toe nog veel wel vrijheidsmogelijkheden (en laten we dit vooral zo houden!), en gaan we ervoor c.q. houden we vol, maar soms.......


#samentegencorona #samenwordjebeter

campagne-beeld-corona-rijksoverheid.png

'Partnering' in plaats van 'rituele dans'

2 september 2020

Ik heb zojuist een overleg gehad met de business controllers; de periode van contracteren is namelijk van start. Een contract met zorgverzekeraars is een noodzakelijkheid voor ons als zorgaanbieder, maar vaak ook een ‘rituele dans’. Iedere zorgverzekeraar heeft zijn eigen beleid, aanpak en speerpunten.

Daarnaast hebben we tegenwoordig te maken met vrije prijzen. Het blijft lastig om het daarom over de inhoud te hebben, de focus ligt toch veelal op de prijs. De verschillende schotten in de gezondheidszorg maken het er vaak ook niet makkelijker op. Waar de patiënt uiteraard dwars door zorgketens heen gaat in zijn zorgvraag/behoefte, is de financiering hier niet op ingericht. Al met al dus een intensieve tijd.

Door Covid-19 komt er dit jaar nóg een extra dimensie bij. Het resultaat 2020 gaat er anders uit zien (minder productie, wel vaste kosten, maar deze worden voor meer dan 1/3 niet gedekt uit de continuïteitsbijdrage) en wat betekent dit voor de afspraken 2021? Gelukkig zijn er steeds meer zorgverzekeraars die voor meerdere jaren afspraken maken vanuit een reële context. Dit geeft ons als zorgaanbieders lucht en perspectief naar de toekomst toe. In deze onzekere tijden zeer gewenst.

Ik ben benieuwd waar we uit gaan komen met de zorgverzekeraars en hoop op, in danstermen gesproken, sterke ‘partnering(*)’ in plaats van een ‘rituele dans’.

(*) Een sterke partnering techniek zorgt voor veelzijdige rollen in de dans, een betere veiligheid in het uitvoeren van kunstjes en zorgt voor het verleggen van grenzen in de danskunst. Het ontwikkelen van de partnering techniek zal een danscarrière zeker bevorderen. Door samenwerking ontstaan er vaak nieuwe, inspirerende bewegingsfrases die je nooit alleen had kunnen bedenken.

 

pexels-dansend-koppel.jpg

Vakantie!

29 juli 2020

Even onthaasten, even afstand van het werk, even reflectie en meer tijd voor mezelf en mijn gezin. Dit jaar vakantie in eigen land. Uiteraard prima, maar niet onze eerste keuze. Ik merk dat het me toch moeite kost dit te accepteren. Inderdaad staat gezondheid boven alles en waarom onnodige risico’s lopen? Maar toch…

Ik heb moeite met het feit dat je niet je eigen keuzes kunt maken en wellicht nog een hele tijd niet. Keuzes die je eerder spontaan wel maakte omdat ze je energie geven, omdat het heel fijn is om je ‘batterij weer op te laden’. Een weekje weg naar Antwerpen begin februari om onder andere een concert van de Editors te gaan bezoeken, Carnaval eind februari.

Eigenlijk nog zo kort geleden, maar aan de andere kant voelt het nu al als een hele andere periode in mijn leven. Deze vakantie in eigen land wordt een ‘ontdekkingsreis’ naar andere manieren om energie op te doen. Ik ben benieuwd wat me dat gaat brengen… en heb er stiekem ook veel zin in.

Voor iedereen; fijne vakantie!

vakantie-foto-Sandra-blog-juli.jpg

Waar zit de ‘pijn’…?

16 juni 2020

Normaliter zou ik nu bezig zijn met de laatste voorbereidingen voor de twee ontzettend gezellige BBQ avonden (Zeeland en Brabant) met de medewerkers van Diagnovum. Een avond vol van pure trotsheid. De sfeer is goed, iedereen heeft een lach op zijn gezicht en de leukste plannen worden er gesmeed. Ik geniet hier met volle teugen van; bij ieder tafeltje even aanschuiven om op deze wijze zoveel mogelijk collega’s te spreken. En uiteraard iedereen bedanken voor de inzet voor én betrokkenheid bij Diagnovum! Deze persoonlijke aandacht en connectie met medewerkers mis ik. Het voelen en weten waar je het voor doet.

Blijkbaar moet ik erg wennen aan deze digitale werkelijkheid. We overleggen binnen en buiten Diagnovum via Teams. Het bijpraten met een kop koffie of spontaan even binnenlopen zit er niet meer zo in. Een vriendin reageerde, na mijn relaas over deze nieuwe werkelijkheid, heel kalm en droog; “zou het ook niet te maken kunnen hebben met ‘loslaten’? Tenslotte zijn door de groter wordende Diagnovum organisatie de verhoudingen anders komen te liggen.” 

Even was ik stil, het gaf me stof tot nadenken. Waar ik eerst nog alle namen van de medewerkers bloedafname wist, weet ik dat nu niet meer. En dat is wennen, maar niet erg.
Waar zit nu de ‘pijn’: de digitale werkelijkheid of het loslaten? Of heeft ‘t met beide te maken?

Na enkele overdenk-dagen heb ik voor mezelf een conclusie getrokken, mede ingegeven door twee kids die in een pre-puber fase zitten. ‘Loslaten’ is dus ook thuis volop een thema waardoor ik me besef dat ik inderdaad moet wennen aan de nieuwe (interne en externe) verhoudingen door onze steeds groter wordende organisatie. De digitale werkelijkheid legt dit alleen nog méér bloot.

Ik zal het moeten omarmen en juist met behulp van de digitale wereld nieuwe connecties moeten gaan leggen en bestaande connecties onderhouden. Op korte termijn moet ik daar al mee beginnen door bijvoorbeeld de eerste online Diagnovum Quiz door en voor medewerkers, maar ook door de nascholingskalender voor huisartsen en doktersassistenten in een digitaal jasje te gieten.

‘T komt goed, ik voel ‘t.

sandra-blog.png

..."the beauty that still remains"...

7 mei 2020

Afgelopen maandag 4 mei 2020 heb ik met mijn gezin naar de kranslegging op de Dam gekeken. Een mooi en sober tafereel met indrukwekkende verhalen, we werden er stil van. Mooi dat de zon ons allen verwarmde op dat moment. Het deed me denken aan het bekende citaat van Anne Frank 'I don't think of all the misery, but of the beauty that still remains'. 

En dat is ook de kunst in de huidige tijd. Gelukkig lukt dat me aardig. Kopje koffie in de zon op een zaterdagochtend, kinderen die in de tuin bezig zijn een hut te bouwen of een potje voetbal, een wandeling met een vriendin op gepaste afstand (en daar zijn volop mogelijkheden voor in ons prachtige Brabantse land), online muziekbingo met ons gezin en (witte) boterhammen met aardbeien op een zondagmiddag. 

En het ruimt lekker op, letterlijk (zolder, voorraadkast, kinderkast, kledingkast; ik heb het allemaal al gedaan) en figuurlijk. Nadenken over Diagnovum: hoe verder met samenwerkingsverbanden, teamsamenstelling, positionering en duurzaam inzetbaarheid? Met een afstandje naar Diagnovum en de ontwikkelingen op korte en middellange termijn kijken, dus even vanuit rust in deze hectiek, levert inzichten op die me zowel nieuwe energie geven, maar ook hebben geleid tot het maken van keuzes die niet makkelijk zijn. 

Maar onder aan de streep concludeer ik gelukkig... the beauty that still remains...!

Hopelijk ziet de overheid en zien de zorgverzekeraars dit ook, en worden we als organisatie voor eerstelijnsdiagnostiek voldoende gecompenseerd voor de omzetdaling als gevolg van COVID-19. De reguliere zorg is compleet stil komen te vallen en dat heeft uiteraard direct effect op de diagnostiek. Maar we kunnen als organisatie het aanbod (de infrastructuur) niet of zeer beperkt verminderen, omdat we deze nú - weliswaar op een andere wijze, met name gericht op het testen op COVID-19 en immuniteit - en op termijn weer hard nodig zullen hebben. Integrale diagnostiek als onderdeel van de zorgketen; we gaan ervoor! 

Mei-2020-klein.jpg

Ik doe het niet… of toch wel?

10 maart 2020

Ga ik nu wel of niet een blog schrijven over het coronavirus? Ik bleef er een beetje mee in mijn hoofd zitten. Aan de ene kant niet, want er wordt al zoveel over gezegd en geschreven. Of toch wel, omdat het mij vanuit meerdere perspectieven raakt: als werkgever (verantwoordelijk voor 140 medewerkers), als indirecte zorgprofessional (wat kun je wel/niet bieden vanuit kwaliteit en veiligheid), als potentiële coronapatiënt en ook nog eens inwoner van Noord-Brabant (‘hoe voel ik me?’ en dat jezelf dan een x aantal keer per dag en soms helaas ook ’s nachts afvragen), maar ook als bezorgd gezinslid (dat ik eventueel besmet raak is tot daar aan toe, maar ik wil niet dat mijn omgeving er last van krijgt). Dus… het dubbeltje is op de ‘wel’ kant gerold.

Nu anderhalve week geleden ontvingen we het bericht van de eerste coronapatiënt en vanaf dat moment is het steeds schakelen. Dit is een tandje intensiever geworden na de aanvullende aanwijzing voor de inwoners van Noord-Brabant. Beperk je sociale contacten, blijf thuis, maar dit is in de zorgwereld waar we verantwoordelijk zijn voor de bloedafnames voor de reguliere huisartsgeneeskunde toch een ander verhaal. Wat is verkouden en wat niet? Ieder wordt geacht hierin zijn verantwoordelijkheid te nemen, maar hoe stel je een verkoudheid feitelijk vast? Gelukkig is er in onze organisatie sprake van korte lijnen en kunnen we op medewerkersniveau hier samen verantwoorde keuzes in maken.

Ik ben erg trots op hoe we dit doen. Ook maken we keuzes in welke overleggen noodzakelijk zijn en welke wat minder en wie daarbij (eventueel telefonisch ook prima) aanwezig moet zijn. Deze effectiviteitsgeest mag wat mij betreft trouwens nog wel wat langer rond blijven hangen.

Thuis hebben we de ‘elleboogknuffel’ ontdekt en met wat humor treden we ten strijde tegen het coronageweld, uiteraard met de juiste dosis realiteitszin. “Papa, hoef jij deze week nu niet naar Zwitserland voor het werk?” “Nee,” zei mijn man, “dit komt door het coronavirus.” “Jippie!” riep mijn dochter enthousiast (en vanuit haar perspectief snap ik dit volledig). Leven in het hier en nu, dat krijgen we er nu ook ‘gratis’ bij. Helemaal niet zo verkeerd…

Ik ben blij dat een blog schrijven over het coronavirus het voordeel van de twijfel heeft gekregen. Het blijkt de moeite waard om mijn gedachten op papier te zetten. Om even stil te staan bij en bewust te zijn van wat je hebt en dit te koesteren. Vanuit welk perspectief dan ook.

"U bent gedoopt: Diagnovum!"

10 februari 2020

Sandra van Amelsfoort, algemeen directeur:

"Op een mooie zomerdag in juli, zo vlak voor de zomervakantie...'Oke, dus dan besluiten we nu dat we overgaan naar een nieuwe naam'….. 'Euh', zegt Lotte onze fonkelnieuwe communicatieadviseur, 'ja dat denk ik dan'. Resume: Diagnostiek Zeeland naast Diagnostiek Brabant is niet te beheersen, 2 websites, hoe luidt ons email adres dan, en nog veel meer van die praktische punten.

Diagnostiek ZeBra Zebra-lineart.png 

is lollig, maar wellicht een beetje te lollig. Bovendien, wat heeft het te maken met eerstelijns laboratoriumonderzoek? Dus…inderdaad er is besloten: Diagnostiek Brabant (DB) krijgt een nieuwe naam!

En toen ging t snel, het bureau waar we al eerder mee hadden gewerkt was bereid om na mijn telefoontje die dag, de dag erop bij ons op kantoor te komen brainstormen. Ons DNA was duidelijk, en het stappenplan eigenlijk ook zo gemaakt. Stakeholders betrekken, logo-ontwerp et voila! Vol trots konden we op 12 december tijdens onze kerstborrel onze medewerkers informeren. En de volgende dag, de gezegende vrijdag 13 december, de 'rest van de wereld'.

We hebben nog nooit zo’n drastische verandering in zo’n korte periode besloten en tot uitvoer gebracht. Maar wat hadden we er een lol in. Duidelijk een gevalletje ‘energie booster’!

U bent gedoopt: Diagnovum! Hopelijk krijgen jullie er ook positieve energie van!"

Maatregelen en richtlijnen t.b.v. coronavirus

Diagnovum hanteert de RIVM-richtlijnen voor zorgprofessionals voor uw veiligheid en die van onze medewerkers. Op de kernlocaties bloedafname voor cliënten met en zonder verkoudheidsklachten, en bij bloedprikken in de thuissituatie, rusten wij, in aanvulling op de RIVM-richtlijnen, onze medewerkers uit met handschoenen en beschermkap. Bij coronapatiënten of patiënten met een sterke verdenking van besmetting met COVID-19 dragen onze medewerkers aanvullend een jasschort.